آموزش گرامر زبان انگلیسی از مبتدی تا پیشرفته
به شهر گرامر انگلیسی سفیر خوش آمدید!
اینجا قرار است صفر تا صد گرامر زبان انگلیسی را با یکدیگر مرور کنیم و یاد بگیریم.
هر هفته بخش‌های جدیدی به شهر گرامر سفیر اضافه میشود و از شما دعوت میکنیم همراه ما در کوچه پس کوچه‌های شهر گرامر قدم بزنید تا نکات جدید و گرامرهای مهم زبان انگلیسی را با هم یاد بگیریم.
- تحریریه سفیرمگ
- مریم مهرمنش
- مریم مهرمنش
- مریم مهرمنش
- مریم مهرمنش
- مریم مهرمنش
تحریریه سفیرمگ
مقالات اخیر
مقالات اخیر برای شما از این قسمت در دسترس است.
عضویت در خبرنامه
درخبرنامه ما عضو شوید
برای دریافت جدیدترین مطالب سفیرمگ، در خبرنامه ما عضو شوید.
گرامر زبان انگلیسی، اسکلت اصلی یادگیری زبان است!
به شهر گرامر انگلیسی سفیر خوش آمدید!اگر زبان انگلیسی را یک ساختمان در نظر بگیریم، گرامر انگلیسی اسکلت اصلی این ساختمان محسوب میشود.
بدون وجود گرامر زبان انگلیسی، سازه‌ها در کنار هم قرار نمی‌گیرند و به سادگی از هم می‌پاشند. یکی از مهم‌ترین قسمت‌های یادگیری هر زبانی دستور زبان یا گرامر آن زبان است. این در حالیست که اکثریت افراد تصور می‌کنند که گرامر زبان انگلیسی کم اهمیت‌ترین قسمت این زبان است و بدون یادگیری گرامر انگلیسی هم می‌توان یک زبان را به‌طور کامل آموخت. این نگاه کاملاً اشتباه است.
در دنیای واقعی موقع صحبت کردن، سفارش یک غذا یا پاسخ دادن به یک تماس تلفنی، قطعاً انسانها مایل نیستند با کسی تعامل کنند که جملات اشتباه و بعضا خنده‌دار تولید میکند. در شبکه‌های اجتماعی نیز بیشتر افراد تمایل ندارند با کسی تعامل کنند که از گرامر ضعیف استفاده میکند.
اینجا قرار است صفر تا صد گرامر زبان انگلیسی را با یکدیگر مرور کنیم و یاد بگیریم.
هر هفته بخش‌های جدیدی به شهر گرامر سفیر اضافه میشود و از شما دعوت میکنیم همراه ما در کوچه پس کوچه‌های شهر گرامر قدم بزنید تا نکات جدید و گرامرهای مهم زبان انگلیسی را با هم یاد بگیریم.
آموزش صفر تا صد گرامر انگلیسی
نیاز به یادگیری گرامر زبان انگلیسی در افرادی که اهداف مختلفی از یادگیری زبان را دنبال می‌نمایند، متفاوت است. به طور مثال فردی که قرار است در یک دانشگاه خارجی تحصیل کند نسبت به فردی که انگلیسی را فقط در سفرهای تفریحی استفاده میکند نیاز بیشتری به یادگیری گرامر انگلیسی دارد. در هر دو صورت افراد باید در موقعیت‌های مختلف، چه موقعیت‌های روزمره و چه فضاهای رسمی جملات را با ساختار صحیح تولید نمایند و با شناخت ساختارهای گرامری پیچیده بتوانند معنی اصلی پیام را تحلیل و درک نمایند.
با ما در شهر گرامر انگلیسی سفیر همراه باشید تا صفر تا صد همه گرامرهای انگلیسی را آموزش ببینیم!
سلام خسته نباشید
یه سوالی در ارتباط با افعال to be داشتم i amn´t درسته یا باید بگیم i´m not ؟
I am not و I’m not صحیح هستند ولی I amn’t غلط است و نباید به کار رود.
سلام
میخاستم در مورد past continuous توضیح بدهید ؟چه زمانی استفاده میشه ؟با simple past چه تفاوتی داره؟
زمان گذشته ساده برای بیان کار‌هایی که در گذشته پایان یافته‌اند به کار می رود.
زمان گذشته استمراری برای بیان کار‌هایی که در زمانی مشخص در گذشته در جریان بوده‌اند به کار میرود.
حال به مثال زیر توجه کنید:
I was watching television when he arrived.
این جمله دو بخش دارد، بخش استمراری (تماشای تلویزیون) فعالیتی طولانی مدت را تشریح میکند که در حال انجام بوده و به پایان نرسیده. بخش دوم که فعل ساده دارد (رسیدن) فعالیتی کوتاه مدت را تشریح میکند که پایان یافته و فعالیت طولانی ما را قطع کرده است.
در واقع در جملات نظیر این، فعل گذشته ساده فعالیتی کوتاه مدت را تشریح میکند که زمان اجرای فعل گذشته استمراری را مشخص می کند.
چرا گاهی اوقات به جز جمله سوالی در جمله پاسخ مثبت هم do, did, does میاد؟
در دو حالت افعال do، does و did در جملات مثبت دیده می‌شوند.
اول) در برخی جملات فعل do فعل اصلی جمله است. در این حالت، در صورت منفی یا سوالی کردن جمله یک do کمکی به جمله اضافه خواهد شد.
I do my homework after dinner. (فعل اصلی به معنی انجام دادن)
When do you do your homework? (فعل کمکی برای سوالی کردن، فعل اصلی به معنی انجام دادن)
دوم) برخی اوقات فعل کمکی برای تاکید بیشتر که کار قطعا انجام شده است در جمله مثبت به کار میرود.
A: You failed because you didn’t study. (فعل کمکی برای منفی کردن)
B: But I did study. (فعل کمکی برای تاکید)
چرا در جمله زیر از were استفاده میشود؟
Where were you born?
بیایید اول به حالت خبری جمله نگاه کنیم.
Where were you born?
I was born in Tehran.
جمله خبری ما فعل کمکی was و فعل اصلی born را دارد. برای سوالی یا منفی کردن جملاتی که فعل کمکی دارند، نیازی به استفاده از do یا does نیست و صرفا با جابه‌جا کردن فعل کمکی و فاعل “inversion” می توانیم سوال بسازیم.
سلام خسته نباشید.
لطفا درباره non defining relative clauses توضیح بدید.
فکر کنم مشکل خیلی از زبان آموزان همین گرامر باشه.
همان طور که از نامشان مشخص است، non-defining relate clause ها درمورد شی یا شخص به ما اطلاعات اضافی می‌دهند. منتهی، اطلاعات موجود در این عبارات، کمکی در تعریف یا تشخیص شی یا شخص ندارد. به عنوان مثال، به جمله‌ی زیر توجه کنید:
Gorillas, which are large and originate in Africa, can sometimes be found in zoos.
در جمله فوق اشاره به همه‌ی گوریل‌هاست، نه برخی از آنها. اطلاعات موجود در relative clause اطلاعات بیشتری از گوریل‌ها در اختیار ما می‌گذارد ولی در تعریف گوریل‌های مورد بحث نقشی ندارد. اگر relative clause از جمله حذف گردد، جمله همچنان از نظر دستوری صحیح خواهد بود و معنی کامل خواهد داشت، اگرچه از جزییات آن کاسته خواهد شد.
سلام ببخشید میشه توضیح بدید چه موقعی کلمات just و really رو بین فعل کمکی و اصلی استفاده میکنیم و چه موقع قبل از فعل کمکی؟ ممنون
در جملات مثبت just و really بین فعل کمکی و اصلی قرار می‌گیرند. در جملات منفی، هنگامی که فاعل و فعل کمکی کوتاه شوند(contracted form) این قید‌ها قبل از فعل کمکی قرار می‌گیرند.
I can really use a friend.
I really can’t finish the job on time.
I will just pay him a short visit.
I just won’t talk to her anymore.
سلام
میشه کاربرد قید و محل اون در جمله رو توضیح برین
با سپاس
قید کلمه‌ای است که فعل، صفت یا قید دیگری را توصیف یا تشریح میکند. قید‌ها جواب سوالاتی نظیر چه وقت، کجا، چگونه و چقدر را می‌دهند.
Yesterday, we went to school.
We saw the bird there.
The car drove fast.
We mostly agree with you.
قید‌ها همچنین مشخص می‌کنند که اتفاقی رخ داده یا نه.
He certainly does feel that way.
You should never be late.
قید‌ها معمولا مستقیم بعد از فعلی که توصیف می‌کنند قرار می‌گیرند ولی عموما می‌توان آنها را در جمله جابه‌جا کرد. قید‌ها می‌توانند در ابتدا و انتهای جمله، قبل و بعد از فعل و همچنین بین فعل کمکی و اصلی قرار گیرند.
توجه داشته باشید که قید‌ها نباید بین فعل و مفعول جمله بیایند. همچنین نباید قید را بین اجزای مصدر(بین to و فعل) قرار داد.
در پایان متذکر می‌شویم که چون قید‌ها انواع و کاربرد‌های متعددی دارند، سعی کنید با بررسی متون انگلیسی به تدریج با کاربرد آنها آشنا شوید.
کاربرد و تفاوتِ future continuous و
future perfect continuous
چیه لطفا
در ابتدا در نظر داشته باشید که زمان‌های آینده کامل یعنی future perfect و future perfect continuous جز زمان‌های کم کاربرد هستند و توسط خود انگلیسی زبا‌ن‌ها زیاد استفاده نمی‌شوند. همچنین این دو زمان خیلی formal هستند و اغلب در کاربرد‌های عادی و روزمره از آینده ساده یا استمراری استفاده می کنیم.
Future Perfect
will + have + past participle
زمان‌های آینده کامل همواره موقعی استفاده می شود که در مورد دو تا کار در آینده صحبت میکنیم. در زمان آینده کامل ساده می‌خواهیم بگوییم که یک از کار‌ها قبل از دیگری پایان می پذیرد.
I will have finished the report by the time he calls.
در جمله‌ی فوق، پایان نوشتن گزارش و تماس تلفنی هر دو در آینده اتفاق خواهند افتاد ولی تاکید جمله بر این است که آماده کردن گزارش قبل از تماس تکمیل میشود. توجه کنید که عبارت by the time he calls، ساختار حال و معنی آینده دارد (چون در کنار جمله آینده کامل آمده).
Future Perfect Continuous
will + have + been + -ing verb
زمان آینده کامل استمراری زمانی به کار میرود که کار اول تا انجام کار دوم ادامه می یابد.
I will have been studying for two hours by the time he calls me.
توجه کنید که در این جمله نیز عبارت by the time he calls me ساختار حال دارد.
سلام خسته نباشید
میشه بگین چگونه تشخیص بدهیم که چه زمانی باید در متن از will یاbe going to یاpresent simple استفاده کنیم ؟
ممنون
برای صحبت درباره زمان آینده می توانیم از will، be going to، present continuous یا simple present بسته به منظور و هدف استفاده کنیم.
will:
برای بیان تصمیم‌هایی که در حین صحبت گرفته می‌شوند از will استفاده می کنیم. این بدان معنی است که هر گاه بین گرفتن تصمیم و بیان آن وقفه نباشد، باید از will استفاده کنیم.
A: What would you like to eat?
B: Hmm…, I’ll have a cheeseburger.
همچنین، برای بیان حقایقی که در آینده اتفاق خواهند افتاد، و از این بابت اطمینان خاطر داریم از will استفاده میکنیم.
My father will turn 60 next month.
در پایان، برای قول دادن و پیشنهاد دادن نیز از will استفاده میکنیم.
Next semester, I’ll improve my marks.
I won’t tell anyone your secret.
be going to:
برای بیان طرح و برنامه‌های ریخته شده که قبلا راجع به آنها فکر کرده‌ایم، از be going to استفاده می کنیم.
I am going to search for a new job next year.
همچنین، زمانی که در مورد آینده حدس می زنیم ولی مطمئن نیستیم.
It’s going to rain tonight.
Present Continuous:
اگر طرح و برنامه‌ی خود را با اشخاص دیگر هماهنگ کرده باشیم، و یا زمان یا مکان آن را قطعی کرده باشیم، می توانیم (ولی مجبور نیستیم) از preset continuous برای بیان آن استفاده کنیم.
I’m visiting my cousin in Madrid for the holidays.
Simple Present:
در مواردی که برنامه‌ی زمانی از پیش تعیین شده داشته باشیم، برنامه‌ی زمانی‌ای که از خارج به ما تحمیل شده و ما اختیاری در تغییر آن نداریم، می توانیم از simple present استفاده کنیم.
My flight leaves at 6 a.m. on Wednesday.
سلام و عرض ادب
سوال داشتم
It hasn’t time to do …
یا
It doesn’t have time to do …
کدام صحیح است و چرا؟
عموما این سوال ناشی از تفاوت بین انگلیسی امریکن و بریتیش ناشی می شود. در انگلیسی بریتیش از have got استفاده می کنیم و در انگلیسی امریکن از have تنها. به عنوان مثال:
[UK]
[+] I have got some time before class.
[-] I haven’t got any time before class.
[?] Have you got any time before class?
[Us]
[+] I have some time before class.
[-] I don’t have any time before class.
[?] Do you have any time before class?
پس اگر در جمله have got داشته باشیم، have فعل کمکی و got فعل اصلی است ولی اگر have تنها داشته باشیم، have فعل اصلی بوده و برای سوالی یا منفی کردن جمله نیاز به فعل کمکی do یا does داریم.